CD Review of Just As I Am
DANNY
BRYANT'S REDEYEBAND
Tien jaar op de baan, meer dan 2.000 optredens,
door circa dertien verschillende landen getourd, reeds zes albums
uitgebracht, dat alles maakt van de nog net geen dertiger Danny Bryant,
oorspronkelijk wonderkind, nu al een bluesveteraan. Zoon van Heather en Ken
Bryant, was Danny nog vóór zijn eenentwintigste al vastbesloten om
bluesrocker te worden. Met zijn RedEyeBand slaagde hij er in korte tijd in
om een grote naam te worden, op dezelfde hoogte als bijvoorbeeld Walter
Trout, Gary Moore of Alvin Lee. De jonge Brit uit Hertfortshire kijkt aan
tegen een schitterende toekomst.
In dit nu zevende album blijft Danny verder de blues exploreren met respect
voor de traditie en een gedrevenheid die in elke song tot uiting komt. Danny
beperkt zich niet tot covers. Met uitzondering van John Hiatt’s ‘Master Of
Disaster’ creëert hij hier acht songs, waarin de karakteristieke
bluesthema’s opduiken, identiek aan deze van de blueshelden die hem vooraf
gingen. De teloorgang van de liefde, afgebroken dromen, nachtelijke
eenzaamheid, op drift geraken, je vindt het allemaal terug in zijn eigen
beleveniswereld. ‘Just As I Am’ lijkt wel een uitgeschreeuwde wanhoopskreet,
zich hier voor de gelegenheid begeleidend met een Flying V.
Danny blijft natuurlijk in de eerste plaats een overweldigende gitarist die
zijn elektrische gitaren laat schreeuwen en kermen. Maar hij varieert van
soulvol tot wild rockend. In de bluesballads ‘For The Last Time’ en ‘Day By
Day’ zingt hij bijzonder soulvol. In ‘Just As I Am’ onthult hij de
kwetsbaarheid van een gevoelsmens. ‘Master of Disaster’ past hem alsof hij
het zelf schreef. En in het hunkerende ‘Alone In The Dark’ lijkt hij te
verdrinken in een meer van tranen ‘high water rising everywhere’.
Zijn muziekmaten van de RedEyeBand staan hem terzijde met bas en drum. Geen
betere reisgezellen dan zijn vader, bassist Ken Bryant, en drummer Trevor
Barr. Bryant zelf producete dit album samen met Dave Williams. De
songteksten werden bij ingesloten, vandaag een zeldzaamheid bij
bluesgitaristen. Die teksten zijn zeker de moeite waard qua beeldtaal en
metaforen. Zelf hield ik daarom nog het meest van het onheilssuggestieve
‘Every Time The Devil Smiles’ dat tot de verbeelding spreekt. Alles zit erin:
de ‘deal done’, ‘mojo hand’ en de ‘black cat bone’, waaruit eens te meer
blijkt dat Bryant met de blues is vergroeid, zowel met de
ontstaansgeschiedenis als met de inherente soul.
Marcie
from
www.rootstime.be
web site
|
